Gdzieś podziało się moje zainteresowanie losami kraju, polityką, problemami na szczycie. Gnana wyrzutami sumienia zakupiłam stos tygodników na katowickim dworcu, jak zwykle hurtem, jak zwykle taniej, jak zwykle przy okazji. I na nic się to zdało: Tusk nie będzie kandydował na prezydenta? to się jeszcze okaże; dobrze wystąpił przed komisją śledczą (tak twierdzi 75% respondentów portalu polityka.pl)? whatever- jak mawia Kelso- bo mam już BILET, uprawniający do udziału w spektaklu Shirley Valentine z Jandą w roli głównej oraz prawo by być chwilowo nieczynną. I niech Cię Ag. zazdrość ogarnia, a co!

Lecz nie tylko z powodu spektaklu, ale i filmu, który, choć puszczony w środku nocy, przywrócił mi wiarę w TVP, a który Ty najzwyczajniej straciłaś, stawiając na naukę. Mowa o Przesłuchaniu, właśnie z Krystyną Jandą, Adamem Ferencym i Januszem Gajosem w reż. Ryszarda Bugajskiego. Dla mnie to była pierwszyzna, początek nocy z telewizją, absolutny triumf nad sennością: oglądanie zmagań artystki z kłamliwymi osądami, fałszywymi zeznaniami i agentami. Nie pojmując ani trochę, śledziłam jej próby wyrwania się systemowi, a ostatecznie -wiedząc do czego prowadzą- kibicowałam całym sercem, żeby się udało, żeby pokazała, że człowieka nie można tak po prostu zniewolić.
Nad ranem kładłam się spać z uczuciem druzgocącej porażki, tak, jakbym kompletnie nie znała zakończenia.

Nowsze, nie wiem czy dzieło, ale dokonanie Jandy wespół z Andrzejem Wajdą, czyli Tatarak nie zawładnęło mną tak mocno, a ściślej mówiąc: głównie wątki autobiograficzne- monologi Jandy zapamiętałam. Są dowodem na to, że czasem nie trzeba wielkich środków, by osiągnąć cel: pozyskać uwagę i absolutne skupienie widza, a jedynie wystarczy kilka rekwizytów (mimowolne skojarzenie z Dogville Larsa von Triera), dobry aktor i tekst. Monologi zdecydowanie do mnie przemawiają, bo w końcu człowieka trzeba, aby został i wysłuchał, więc czuję się potrzebna, wręcz wtajemniczona, ktoś poświęca mi swoje zainteresowanie , chce się podzielić problemami. Wytworzona nić intymności trafia w dziesiątkę.

Po takich emocjach, moje oczekiwania co do marcowego spektaklu wzrastają. Uczę się cierpliwości.
Tymczasem chyba zarzucę wszelkie Polityki i Newsweeki, bo bardziej pociąga mnie wywiad z ks. Bonieckim dotyczący katolickiej inteligencji oraz liczy się pierdolnięcie w Maglu, redagowanym przez studentów SGH, podarowanym mi przez Id.
Wszystko pięknie, ładnie, tylko okładkowe żarty mają co najmniej niesmaczne: owocnej sesji?! Czy to znaczy to samo co: zdasz tę poprawkę?!